Bazen bir şehre yapılan en büyük hizmet, yalnızca yol yapmak değil; o şehrin gençlerine doğru bir yol açmaktır. Belediyecilik denildiğinde

İnsanı sözü değil, sözüne sadakati anlatır Bir insanı tanımak için ne söylediğine değil, verdiği sözün arkasında durup durmadığına bakın. Çünkü

Asalet, başkalarını basamak yaparak yükselmek değildir. Asıl asalet; kendi meziyetlerinle, ahlakınla, emeğinle ve erdeminle yükselmektir. Bir insanın eksiklerini sayarak, hatalarını

Bazen dünyayı değiştirmek için büyük imkânlara ihtiyaç yoktur. Bir şişe su yeter. Bir bardak çorba… Bir parça kek… Bir dondurma…

Az olsun, öz olsun; ama yapılan iş tam olsun. Bizim en büyük meselelerimizden biri, işe başlamakla işi bitirmeyi birbirine karıştırmamızdır.

Bir toplum bir gecede çökmez. Bir devlet bir sabah ansızın yıkılmaz. Bir şehir de bir deprem sabahı birdenbire enkaza dönüşmez.

“Ebu Cehil öldü” diyorlar… Hayır, Ebu Cehil ölmedi; zihniyeti çağlar dolaşıyor… Merhum Yaşar Kaplan’ın yıllar önce yaptığı şu tespit, bugün

“Cennet ucuz değil, cehennem dahi lüzumsuz değil.” Garip bir çağdan geçiyoruz… Nefretin müşterisi çok, sevginin ise neredeyse hiç alıcısı yok…

İnsan bazen düşmanını kendi zihninde yaratır… Sonra da ömrünü, kendi elleriyle yarattığı o düşmanla mücadele ederek tüketir… Cervantes’in ölümsüz kahramanı

“Sahipsiz olan memleketin batması haktır; Sen sahip olursan bu vatan batmayacaktır.” — Mehmet Âkif Ersoy Bazı geceler vardır ki sadece

Bazı yollar vardır; kalabalıkla yürünmez… Bazı davalar vardır; sayı ile değil, inanmışlıkla büyür… Bazı hedefler vardır ki; onları taşıyacak omuz,

Bugün İslam denilince çoğu zaman şekil konuşuluyor… Abdestin sağlamlığı, orucu bozan sebepler, namazın zahirî şartları yıllardır konuşuluyor. Elbette bunların her

“Hocamdan sitem var; bayramın kutlu olsun… Ne bayramı? Hangi bayram?..” Her Kurban Bayramı sabahı içimde sessizce dolaşan bir cümledir bu…

Toplumlar sadece zincirlerle köleleştirilmez… Bazen zihinler bağlanır, bazen alışkanlıklar… En tehlikelisi de budur zaten… Cumhuriyet döneminden bu yana bu topraklarda

“Ölümü Hatırla” İnsanoğlu çoğu zaman kullara dayanır… Makama dayanır… Güce dayanır… İnsana dayanır… Oysa aciz olana dayanılır mı? Dayanan yıkılır…

Savaşın eşiğinde değiliz artık… Savaşın tam içindeyiz. Belki cepheler gözümüzün önünde değil, belki top sesleri her şehirde duyulmuyor… Ama dünya

İnsanlık tarihi, sadece zaferlerin değil; aynı zamanda çöküşlerin de hikâyesidir. Ve dikkatle bakıldığında görülür ki, hiçbir çöküş sebepsiz değildir. Her

İnsanoğlu topraktan yaratıldı… Ve yine toprağa dönecek. Belki de bu yüzden, insanın en büyük terbiyesi yine toprağa bakarak öğrenilir. Toprak

Bazen bir toplumun üzerine ağır bir hava çöker. Umut azalır, insanlar yorulur, konuşanlar çoğalır ama yürüyenler azalır. Tam da böyle

Herkes uykudaydı belki… ama bu milletin vicdanı uyanıktı. Gençtik. Liseli yaşlarımızdaydık. Omuzlarımız dardı ama yükümüz büyüktü. Bir hakikati söylemenin bedeli

Bir kişinin hidayetine vesile olmak, dünyadan ve dünyanın içindeki her şeyden daha kıymetlidir. Bu müjdeyi veren Peygamberimizin izinden yürümek zorundayız.

Sevilla’da bir sahnede başlıyor her şey. Yanık bir ses, ağır bir ritim, yere kararlılıkla vuran ayaklar… Buna flamenko diyorlar ama

Bu yazı bir masa başında yazılmadı… Bu satırlar, Portekiz ve İspanya sokaklarında yürürken, meydanlardan geçerken, dar sokaklarda durup bakarken zihinde

İnsan hayata atıldığı anda, bir gaye uğruna yola çıktığı anda bilmelidir ki bu yol dümdüz bir yol değildir… Engeller çıkar,