Hayatı Neden Kendimize Zorlaştırıyoruz?

• Recebiye’nin Gönül Köşesi

Kimi zaman düşünüyorum da… Hayat mı gerçekten zor, yoksa biz mi onu gereğinden fazla ağırlaştırıyoruz?

Sabah gözümüzü açar açmaz omuzlarımıza görünmez yükler yüklüyoruz. Dünün pişmanlığını, bugünün telaşını, yarının kaygısını aynı yüreğe sığdırmaya çalışıyoruz. Sonra da nefes almakta zorlanıyoruz.

Oysa hayat, bir çocuğun içten kahkahasında, sabahın serinliğinde, demli bir çayın buğusunda, sevdiğimiz birinin “Nasılsın?” diye sormasında gizli. Biz ise mutluluğu hep ulaşılması gereken uzak bir liman sanıyoruz.

Kırıldığımızı söylemiyor, incindiğimizi belli etmiyoruz. İçimizde büyüttüğümüz her kırgınlık, yüreğimizde yeni bir düğüm oluyor. Affetmediğimiz her insanı sırtımızda taşıyor, sonra da “Neden bu kadar yoruldum?” diye hayıflanıyoruz.

Hayatın her mevsimi insana bir şey öğretir. Bahar umut etmeyi, yaz coşkuyu, sonbahar vedaları, kış ise sabretmeyi… Hiçbir mevsim sonsuza kadar sürmez. En uzun gecelerin bile sonunda mutlaka bir sabah vardır.

Yıllar bana şunu öğretti: Hayat; kusursuz yaşamaya çalışınca değil, eksiklerimizi de severek kabul edince güzelleşiyor. Bazen bir tebessüm, bazen samimi bir sarılış, bazen de içten edilen bir dua bütün yükümüzü hafifletmeye yetiyor.

Bugün aynaya bakın. Kendinize biraz daha şefkat gösterin. Kendinizi başkalarıyla kıyaslamaktan vazgeçin. Geçmişi olduğu yerde bırakın. Çünkü hayat geriye dönerek değil, ileriye umutla bakarak yaşanır.

Unutmayalım… Hayat bize verilmiş en kıymetli emanettir. Onu öfkeyle, kırgınlıkla ve bitmeyen kaygılarla tüketmek yerine; sevgiyle, umutla ve şükürle çoğaltmayı seçelim.

Belki de hayatın sırrı çok basit…

Her sabah yeniden başlayabilmekte, her akşam şükredecek bir sebep bulabilmekte saklıdır.

Sevgiyle kalın…

Recebiye Çatak Sezer