Bazı meslekler vardır ki yalnızca bir iş değil, aynı zamanda bir vicdan nöbetidir. Gazetecilik de işte böyledir. Kimi zaman bir

Recebiye’nin Gönül Köşesi Kimi zaman düşünüyorum da… Hayat mı gerçekten zor, yoksa biz mi onu gereğinden fazla ağırlaştırıyoruz? Sabah gözümüzü

Recebiye’nin Gönül Köşesi İlkbahar yavaş yavaş bavulunu toplarken, yaz usulca çıkagelir. Ne bir gürültüyle ne de bir telaşla… Sessizce dokunur

Recebiye in Gönül Köşesi: Bayramlar… Çocukluğumuzun en güzel sabahlarıdır aslında. Erkenden kalkılan, mis gibi kolonya kokan evler… Kapıda bekleyen ayakkabılar,

Recebiye’nin Gönül Köşesi Bir çocuğun ilk duası, ilk sığınağıdır. Düştüğünde kaldıran eli, korktuğunda sarıldığı sıcaklıktır. Bir evin ışığı, bir sofranın

Eskiden bayramlar takvimde değil, kalpte başlardı… Bir gün öncesinden sarardı içimizi bir sevinç. Evde tatlı bir telaş, mutfaktan yükselen mis

6 Şubat… Bir takvim yaprağı değil artık. Bir sızı, bir suskunluk, bir yarım kalmış hayattır. O sabah, şehirler uykudan değil,

Recebiye’nin Gönül Köşesi Emekli maaş artışları açıklandı. Rakamlar konuşuldu, oranlar paylaşıldı, tablolar hazırlandı. Ama mutfak yine sessiz kaldı. Pazar filesi

2025 zor bir yıldı. Ama bu zorluk soyut değildi; isimleri, yaşları, meslekleri olan kayıplarla doluydu. Bu yıl pek çok sevdiklerimizi

Recebiye’nin Gönül Köşesi Ben bir emekli astsubay eşiyim. Bu cümle, dışarıdan bakıldığında sade durur; ama içinde taşınmalar, ayrılıklar, uykusuz geceler,

Recebiye’nin Gönül Köşesi Takvim yaprakları birer birer düşüyor… 10 Aralık Dünya İnsan Hakları Günü de geçti. Ama keşke insan hakları

Recebiye’nin Gönül Köşesi Kahvenin kokusu bazen bir çocukluğa açılır, bazen bir dost sohbetine… Bazen de yüreğimizin en kırık yerlerine sızar,

Recebiye’nin Gönül Köşes Bugün, yalnızca bir takvim yaprağı değil… Görmezden gelinen nice sessiz çığlığın, duyulmayan ihtiyaçların, ötelenen hakların hatırlandığı bir

Recebiye’nin gönül köşesi ​Geçtiğimiz günlerde bir aileyi kaybettik… Hem de bir tatilin, bir mutluluk molasının tam ortasında. İlk önce “besin

“Toprağa değil, kalbimize gömdük sizi.” Bugün ülkemin üstüne bir kez daha kara bir bulut çöktü… Azerbaycan’dan dönerken düşen asker uçağımızda

Kasım ayı… Hüzünle başlar, saygıyla devam eder. Her yaprak düşüşünde, her sararan gün ışığında bir özlem yankılanır bu topraklarda. Çünkü

Recebiye’nin Gönül Köşesi’nden… Cumhuriyet… Bir milletin yeniden doğuşu, bir kadının başını dik tutuşu, bir çocuğun geleceğe umutla bakışıdır. O umut,

Recebiye’nin Gönül Köşesi Ekim geldi yine… Yaprakların sararıp birer birer toprağa düşüşünü izlerken, içimde tanıdık bir sızı uyanıyor. Rüzgâr tenimi

Recebiye’nin Gönül Köşesi Gazzeliler topraklarına dönüyor… Ama ne evlerini bulabiliyorlar, ne de yakınlarını. Savaşın bittiğini söylüyorlar, ama yüreklerde hâlâ kanayan

Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesinde (KSÜ), Eğitimciler Birliği Sendikası (Eğitim-Bir-Sen) Kahramanmaraş 2 No’lu Şube ile ÜNİAK Kahramanmaraş Şubesi iş birliğinde “Filistin

Kasabanın sabahları hep başkaydı… Denizden gelen tuz kokusu, kıyıya vuran dalgaların sesi, balıkçıların ağı çekerken çıkardığı uğultu… Bu küçük sahil

Bir radyo sesiyle başlardı günlerimiz… Sabah haberlerini dinler, ardından çalan bir türküyle kahvaltıya otururduk. Evimizin köşesinde duran o küçük kutu,