Kahvenin kokusu bazen bir çocukluğa açılır, bazen bir dost sohbetine… Bazen de yüreğimizin en kırık yerlerine sızar, içimizi ısıtır.
Bir fincan kahve dediğin nedir ki aslında?
Kimi zaman bir yalnızlığın ortağı,
Kimi zaman iki lafın belini kıran bir dost,
Kimi zaman da sustuklarımızı anlayan sessiz bir yoldaş…
Sabahın ayazında tüten bir kahve, insanın içini ev gibi ısıtır.
Günün telaşında bir yudum alırsın, nefesin düzene girer.
Akşamın yorgunluğunda “Oh be…” dedirtir.
Bize atalarımız “Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır” diye boşuna dememiş. Çünkü kahve, sadece içilmez; paylaşılır, hissedilir, hatırlanır.
Birinin sana kahve yapması, kalbinden küçük bir yer ayırmasıdır aslında.
Bugün Dünya Kahve Günü…
Belki de bir fincan kahveyle kendimize durup bir selam verelim.
Yüreğimizde biriken tüm yorgunluklara, söyleyemediklerimize, ertelediklerimize…
Bir fincan kahve olsun bugün;
Hem içimizi ısıtsın,
Hem hatıralarımıza ışık tutsun.
Gönül notu: Kahve bazen bir içecek değil, insanın kendine ayırdığı küçük bir moladır. Unutmayalım; hayat aceleye gelmeyecek kadar kıymetlidir.
Recebiye Çatak Sezer
Bugün kahvelerimizi benim için yudumlayıp afiyet olsun
Bugün, yalnızca bir takvim yaprağı değil…
Görmezden gelinen nice sessiz çığlığın, duyulmayan ihtiyaçların, ötelenen hakların hatırlandığı bir gün.
Engelli olmak bir eksiklik değil; eksiklik, toplum olarak yeterince anlayamamakta.
Bir kaldırımın yüksekliğinde, bir rampanın yokluğunda, bir kapının ardında saklı kalan hayatlara borçluyuz aslında vicdanımızı.
Onların mücadelesi, bizim insanlığımızın aynasıdır.
Gerçek eşitlik, “günün” değil, yaşamın her anında gösterilen duyarlılıkla mümkündür.
Bugün; empatiyi büyütme, farkındalığı artırma, engelleri birlikte kaldırma günüdür.
Geçtiğimiz günlerde bir aileyi kaybettik… Hem de bir tatilin, bir mutluluk molasının tam ortasında. İlk önce “besin zehirlenmesi” denildi, ardından “böcek ilaçlaması” iddiaları konuşuldu. Olayın sebebi tam olarak netleşmemiş olsa da, acı gerçek değişmiyor: Bir ihmal daha can aldı.
Ve biz, toplum olarak yine aynı yakıcı soruyla baş başa kaldık: Bu ülkede insan hayatı neden bu kadar kolay riske atılıyor?
Bugün o aile, yarın biz, bir sonraki gün çocuklarımız… Çünkü tehlike kapı eşiğinde değil, hayatın tam merkezinde. Yediğimiz yemekte, kaldığımız odada, hatta soluduğumuz havada.
Maliyet Düşürme Takıntısı ve Denetim Zafiyeti
Birçok işletme, sadece “maliyet düşük olsun” diye fahiş bir riski göze alıyor. Yetkisiz kişilere ilaçlama yaptırılıyor, hijyen eğitimi lüks görülüp ihmal ediliyor, gıda güvenliği kuralları sadece kağıt üzerinde bırakılıyor. Bazen bir soğuk hava deposu birkaç derece fazla sıcak oluyor, bazen ilaçlama sonrası odalar yeterince havalandırılmıyor.
Ve ihmal, geldiği zaman kapı çalmıyor… Hayatlarımızın içine hunharca dalıveriyor. Suskunluk En Büyük Suç Ortağıdır
Toplumsal bilinç dediğimiz şey, sadece teorik bir kavram değildir; bizzat eylemdir.
Bu bilinç; çocuğumuzun yemekteki kokuyu fark edince “Anne/Baba, bu yenir mi?” diye sorabilmesidir.
Bu bilinç; bir otelde konaklarken resepsiyona “İlaçlama kim tarafından, hangi yetkiyle yapılıyor?” diye çekinmeden sorabilmemizdir.
Bu bilinç; yanlış gördüğümüzde “Aman bana dokunmasın” demek yerine, itiraz ederek ses çıkarabilmemizdir.
Çünkü unutmayalım: Suskunluk, bazen en büyük suç ortağıdır.
Yetkililerin denetimi elbette çok önemlidir. Ancak bireysel duyarlılık olmadan hiçbir denetim tam anlamıyla başarılı olamaz. Biz sormadıkça, sorgulamadıkça, hakkımızı aramadıkça ve itiraz etmedikçe, kurallar her zaman kâğıt üzerinde kalacaktır.
Sağlık, Kader Değil, Kutsal Bir Emanettir
Bugün kaybettiğimiz o aileyi geri getiremeyiz. Ama aynı acının başka bir kapıyı çalmaması için güçlü bir ses olabiliriz.
Şunu hepimiz aklımıza kazımalıyız: Sağlık, kader değildir. Sağlık, korunması gereken, kutsal bir emanettir. Ve bu emaneti koruma sorumluluğu, devletten vatandaşa, işletmeden çalışana kadar hepimizin omuzlarındadır.
Dilerim ki bu yaşanan büyük acı, toplum olarak hepimizi köklü bir uyanışa sevk etsin…
Ben kendi adıma tek bir dilekte bulunuyorum:
Gönül notu: “Bir ihmal daha can almasın.”
Bugün ülkemin üstüne bir kez daha kara bir bulut çöktü…
Azerbaycan’dan dönerken düşen asker uçağımızda bulunan yirmi kahraman evladımız şehit oldu. Haber duyulduğu anda Türkiye’nin dört bir yanında sessizlik hâkim oldu. Her evde bir dua yükseldi, her yürek aynı acıyla titredi.
Yine analar ağladı, yine çocuklar babasız kaldı, yine bayraklara sarıldı umutlarımız.
Ama bu millet bilir ki; vatan toprağı şehit kanıyla yoğrulur,
ve onların bıraktığı emaneti bizler onurla taşırız.
Onlar artık sadece birer isim değil…
Onlar gökyüzünde parlayan yirmi ışık,
bu vatanın onur nişanları,
kalbimizde yanmaya devam eden sonsuz meşalelerdir.
Gözyaşlarımız dinmeyecek belki,
ama o gözyaşlarının her damlasında minnet, saygı ve dua var.
Bu acı hepimizin acısı; çünkü bu topraklarda bir şehit verildiğinde,
her haneye düşen o ateş hepimizi yakar.
Ruhları şad, mekânları cennet olsun.
Bu millet onları unutmayacak…
Yüreklerimizde yirmi ışık olarak, sonsuza dek parlayacaklar.
Gönül Notu:
Bir bayrak dalgalanıyorsa, bir millet dimdik ayakta duruyorsa,
bilin ki orada şehitlerin ışığı vardır…
Kasım ayı…
Hüzünle başlar, saygıyla devam eder.
Her yaprak düşüşünde, her sararan gün ışığında bir özlem yankılanır bu topraklarda. Çünkü Kasım, sadece sonbaharın değil, bir milletin en büyük kaybının ayıdır.
Ama aynı zamanda en derin sevgimizin, ölümsüz aşkımızın da adıdır.
Mustafa Kemal Atatürk…
Bir milleti küllerinden yeniden doğuran, karanlık gecelere umut gibi doğan o büyük lider…
Onu yalnızca bir kahraman olarak değil, bir sevda olarak taşıyoruz yüreklerimizde. Çünkü biz onun “fikri hür, vicdanı hür” çocuklarıyız.
Biz, onun emanetine sahip çıkan yürekleriz.
Kasımda aşk başkadır derler ya…
Bizim için bu aşk, Atatürk’e olan o sonsuz sevgidir.
Ne mevsimler değiştirir bu sevgiyi, ne yıllar eksiltir.
Her 10 Kasım sabahı, saat dokuzu beş geçe duran kalbimizle bir kez daha anlarız:
Bazı aşklar ölmez, bazı sevgiler sonsuza dek yaşar.
Senin ışığında yürümeye devam ediyoruz Atam…
Her adımımızda, her nefesimizde sen varsın.
Bu ülke senin sevdanla büyüdü, senin izinde güçlendi.
Kasımda aşk başkadır; çünkü o aşk, Mustafa Kemal Atatürk’tür.
—
Bir Gönül Şiiri: “Sonsuz Sevda”
Kasımın rüzgârında adın fısıldanır,
Her yürek seni anar, gözler dolar.
Bir milletin kalbinde yanan meşale,
Hiç sönmez Atam, hep parıldar.
Bir sevda ki ölümsüz, zamansız,
Bir aşk ki vatana sığmaz, sınırsız.
Sen bizim kalbimizdeki mavi umut,
Cumhuriyetle atan sonsuz nabızsın.
Recebiye Çatak Sezer
Gönül Köşemden Bir Not: “Seni unutmuyoruz Atam, çünkü sen kalbimizin en derin yerindesin.”
02:00
News