Nöbetçi Eczaneler
Recebiye’nin Gönül Köşesi
İlkbahar yavaş yavaş bavulunu toplarken, yaz usulca çıkagelir. Ne bir gürültüyle ne de bir telaşla… Sessizce dokunur toprağa, ağaca, gökyüzüne ve insanın yüreğine.
Haziran akşamlarının ayrı bir dili vardır. Güneş gün boyu ısıttığı toprağı son kez selamlayıp ufkun ardına çekilirken, gökyüzü en güzel renklerini serer önümüze. Pembeler mora karışır, turuncular mavinin koynunda kaybolur. Bir serinlik düşer omuzlara; ne üşütür ne de ürpertir. Sadece hatırlatır…
Bazı akşamlar vardır, insana ömrünü düşündürür. Haziran akşamları da onlardandır. Bir kuş sesinde çocukluğunuzu bulursunuz. Uzaklardan gelen bir türküde gençliğiniz çıkar karşınıza. Bir çay bardağının buğusunda yıllar önce kaybettiğiniz sevdikleriniz gülümser size.
İnsan böyle zamanlarda hayatın aslında ne kadar kısa olduğunu anlıyor. Günler geçiyor, mevsimler değişiyor, insanlar geliyor ve gidiyor. Kimi yüreğimizde iz bırakıyor, kimi sadece bir hatıra olup kalıyor. Ama Haziran akşamları her yıl yeniden geliyor ve bize aynı şeyi fısıldıyor:
“Yaşamak güzeldir…”
Kırgınlıkların, dargınlıkların ve yarım kalmış hesapların arasında unuttuğumuz o sade mutlulukları hatırlatıyor. Sevdiklerimizle edilen bir sohbetin, içten bir gülüşün, gökyüzüne bakıp edilen bir duanın değerini yeniden öğretiyor.
Bu yüzden severim Haziran akşamlarını…
Çünkü onlar bana, hayatın bütün zorluklarına rağmen hâlâ güzel olduğunu hatırlatır. Umudun bir yerlerde yeşermeye devam ettiğini, insanın kalbinde her zaman yeni bir mevsime yer olduğunu anlatır.
Haziran akşamları gelip geçecek… Yaz da bitecek elbet… Ama gönlümüzde bıraktığı o tatlı esinti, uzun süre bizimle kalacak.
Sevgiyle kalın…
Recebiye Çataksezer